Op deze site vind je gedichten, verhalen en wat essays van Mark Opfer: van mij dus. Ik probeer minimaal één keer per week wat leesbaars hier op de site plaatsen. Soms zal dat beter zijn dan anders, vaak moet er nog heel wat aan gebeuren. Schroom dan ook vooral niet om mij te vertellen wat je er van vindt.
Behalve mijn werk staan er hier ook wat linkjes naar sites die ik interessant vind. Vergeet niet daar ook even langs te gaan.
Veel leesplezier,
Mark Opfer
Het klapperen van de fok klinkt als een helikopter. De stalen boot is glad van de regen en ragt tegen de keien van de dijk. Ik spring over de doften naar het voordek. Daar houd ik beschermend een arm voor mijn gezicht. Het fok geselt me. Ik worstel hem naar de grond. Zet mijn voet er op en doek hem op zodat de wind er geen grip meer op heeft. Terwijl ik de fok strak insnoer zie ik hem lopen.
Hij is klein maar breed, heeft een blauwe trui aan. Zijn haar is zwart en druipt van de regen, ook al is hij nog maar net uit het houten gebouw gestapt. Misschien kan ik daar schuilen voor de storm.
Lees de rest van dit artikel »
Reflectie van de ondergaande zon op het water
Bollend, aan mijn armen
dansend, aan mijn denken
duwend, zonder moe te worden
maar lachend
terwijl de laatste stralen
vurige tongen tekenen
en de nacht als herfst
het obisidiane water
bekliedert met kleuren van olie
en geuren van slapen
Ik sta in de schaduw van avond.
De avonden vormen een glas.
Het vocht smelt hier van de ramen.
Ik sta op de rand van de nacht.
De nacht heeft de vorm van een greppel.
De muren beslagen met mist.
Ik rol als een ton door de uren.
De dag is een rots op de grond.
Ik zwalk nog wat bier in mijn kelen
ik zwalk nog een keer naar de bar
drink nog wat bier, wijn of wodka.
Na drie drink ik altijd teveel.
Dagelijks droom ik van daden.
Dagelijks voel ik mij vaag.
De kern van mijn brein is vervlogen
wat wacht blijft eenzaam en traag
tot de nacht en haar vogels weer komen
het bier met smaak naar me smacht
mijn vrienden verleidelijk lachen
en mijn wilskracht verlatend veracht.
Tot de drie ook die avond gehaald is
en ik rol door de uren van nacht
doen wat ik eigenlijk niet doen wou
en me breek op de uren van dag.
Kat op schoot
Dan zit je
ontspannen op de bank
een kat op je schoot
een aaiende hand
dat dan de telefoon
en een kat
als de foon
en de kat
ervan af gaat
en je schoot dan naakt is
en je handen afgaan
en de telefoon
en je handen
en de kat en haar ogen
en gerinkel
een hand
dat je hem vast hebt en kijkt
en de kat ziet
en de foon opneemt
en dat iemand
iets van je wilt
terwijl je kat op je schoot
en dat je hem
gewoon gelijk geeft
en dan neerploft
op de bank
en de foon
en de hand
en de kat op de vloer
en je schoot
en de stilte
dat die dan anders is.
jij praat over inzet
maar geeft me geen vrijheid
je vraagt me om offers
maar ziet ze niet maken
jij geeft me een klopje
als alles reeds instort
en als ik dan instort
dan neem je een ander
Hypotheek
is de hand van de rijke bedelaar
die mijn muntjes nog voor de gleuf van het varken
wegtovert.
Mijn studieschuld
een mes die tussen de poten
mijn ballen verwijderd.
En ik, ik zwoeg maar,
mijn kleding gescheurd
mijn ribben geteld.
Er glanst een angst in mijn ogen
er lacht een baas op mijn rug.
Het geld is haar zweep.
Ik heb ook zwepen
voor zelfkastijding
omdat ik zelf geen grote hopen heb
maar hoopjes
zoals een dubje meer salaris
of vakantie, dat de aanvraag
eindelijk is goedgekeurd
(want wij zijn geen slaven)
Er liggen schoenen daar
‘s ochtends, in de stad.
Er ligt een grijze broek.
Er liggen tassen daar
op een hoop met een hoofd
en een trui
opgetrokken tot de kin
en de knieën.
Er liggen kleren daar
weggegooid, daar in een hoekje.
Of nee, het zijn
geen kleren slechts, het is
een vrouw, verscholen, voor de nacht.
Moe en vuil van werk mijn
levenslust gebutst
fiets ik vaag
en lusteloos naar huis.
Ik kruip maar weer
in bed en slaap
een half uurtje.
Begin de dag opnieuw
en douche. Het werkt
ten dele.
Als je me zoekt, door de verderkijker
Zwem in het licht
als een engel, groen
als het zwart, haar
als medusa, vast
in het glas
Kijk tegen stralen
knijp met je ogen en weet
Dat ik het poppetje
van de gloeidraad ben
en spin waar het leven
licht is.
Vergeet niet even bij de verderkijker langs te gaan! Ze is ook hier te vinden.
Ein antlitz auch des Leibes - Paul Klee
De schaamte van het haar
dat naar de kern wilt trekken
maar daar druipt en wasemt
met tieten als een oog
en een driehoek en de monden
die van blijdschap zingen
door de tranen van het naakte
Een boog bedekken
met het blauw van waterverf
